Hans Laurentius

Verschenen in Inzicht nr. 4, november 2011

Met bekraste neus (een ontmoeting met een braamtak), glimachend achter de computer. Oren nog een beetje rood en koud van de winterwandeling. Ze lacht omdat ik naar haar zit te kijken. Er ligt besneeuwd ijs op het ven, de kinderen (met schaatsen aan) droeg het wel maar onder onze voeten kraakte het vervaarlijk.

Geitjes bramentakken voeren. Bucknife mee. Lichte steken in de onderrug, goed humeur. Toen de zon doorkwam dacht ik aan de zomer, die zo weer komt en net weer weg is. Wonderbaarlijk alles voorbij te zien en voelen komen, je vervullend en weer onveranderd en toch schijnbaar rijker achterlatend voor wederom een nieuw moment. Lees verder →

Verschenen in Inzicht nr. 3, september 2011

Altijd gehad, de neiging tot begrijpen en begrepen willen worden. Van mijn ouders veel geleerd, zoals bij iedereen waren zij mijn eerste leraren. In elk geval heb ik leren luisteren en praten. Bij ons thuis werd er geen geweld gebruikt. Op een enkele klap na dan. Vooral werd er gesproken en besproken. Frustrerend wel, want vooral mijn vader kon dat erg goed. Ik kon niet tegen hem op. Vooral was lastig als ik erg kritisch werd en vragen stelden over ‘hun’ manier van leven en de verwachtingen die ze van mij hadden. Zoals vele ouders (en leraren) hebben ze zo hun eigen agenda en verwachtingen en projecties m.b.t. hun leerlingen. Als de leerlingen (of kinderen) dan hun eigen weg willen gaan ontstaan er meestal problemen. Lees verder →

Verschenen in Inzicht nr. 2, mei 2011

Soms denk ik dat elk gevoel, elke stemming, een wereld op zich is. Geheel met zijn eigen gravitatie, glorie, beperkingen, begrijpelijke en onbegrijpelijke weefselwetten. We houden natuurlijk meesttijds naarstig vast aan een gefixeerd beeld van onszelf en de wereld, maar als je een beetje losser bent, een beetje minder angstvallig vasthoudt en wat meebeweegt… Ben je dezelfde als je ontroerd bent als wanneer je frustratie een knoop in je maag legt? Ben je dezelfde wanneer je spontaan een genereuze daad verricht zonder ook maar iets terug te verwachten, als wanneer je drammerig klaagt dat altijd jij de klos bent en zoveel geeft en zo weinig goeds ontvangen mag? Lees verder →

Verschenen in Inzicht nr. 1, februari 2011

Als ik zeg dat iets onvergeeflijk is, ligt het dan aan de zogenaamde daad of aan het gebrek aan ruimte in mijn hart? Kan er in werkelijkheid iets zijn dat jij me aan kunt doen? Heb ik me zo gedefinieerd dat dit wel kan en iets anders niet? En hoe heb ik dat gedaan? En hoe consistent is dat? Hoe consistent ben jij? Je wil niet dat iemand boos is, klaagt, scheldt, strijdt, iets van je verwacht. En jij dan? Mijn opvattingen wisselen nogal, mijn neigingen zijn tegenstrijdig, mijn wensen en verlangens willen wel eens botsen met mijn vrees, of er door ingegeven zijn. Mijn nuchtere helderheid, en kwetsbare warmte of vijandigheid komen allemaal in hetzelfde op, zijn allen mij, maar toch ben ik veel meer dan dat. Kun jij jezelf bepalen, aan de hand van wat karaktertrekken? Lees verder →

Verschenen in Inzicht nr. 3, september 2010

Al jaren hebben we gehoord dat het ego moet wijken indien we vrij willen zijn. Maar waar willen we eigenlijk vrij van zijn, wat is ego en wat maakt het zo taai? Misschien is het goed te beseffen dat ego niet een ‘ding’ is. Het is eerder een emotioneel geloofssysteem dat al heel vroeg in ons leven is ontstaan. Je zou kunnen zeggen dat EGO staat voor Emotioneel Gegenereerde Obstructie. Het is een gecompliceerde emotioneel-energetische barrière die je verhindert in of als bewustzijn te leven. Het zijn de verhalen over jezelf en de wereld die ontstaan zijn en overeind gehouden worden door gevoelsmatige overtuigingen. Omdat de overtuigingen op een emotioneel niveau liggen zal intellectueel begrip ze niet wijzigen. Lees verder →