29 results for tag: column


Vooruitgang

Verschenen in Inzicht nr 4, november 2012.

We kunnen zien dat moeder aarde moe begint te worden. Ze kan niet meer voldoen aan onze vraag om eindeloze groei. Er is namelijk niet zoveel meer over om te nemen en om te zetten in geld. Het meeste wat voorheen gratis en natuurlijk was, is al omgezet in verhandelbare zaken, en het water in de rivieren kun je niet meer drinken, dus moeten we betalen voor ‘schoon’ water. Nog even en we moeten betalen om te ademen, als we al in staat zouden zijn om schone lucht te ‘maken’.

Na de bui

verschenen in InZicht nr 54, augustus 2012.

Half negen, even vegen. De enorme onweersbui heeft veel twijgen, bladeren en grotere takken uit de rij larixen en eiken geslagen. Snoeien op natuurlijk wijze. Na de enorme hitte van de afgelopen dagen was de lading water wel erg prettig, de wijze waarop wel een beetje aan de heftige kant. Maar zo gaat dat soms.

Winterochtend

verschenen in Inzicht nr 53, mei 2012.

Zaterdagochtend, 5.34. De rijp wordt van de tak geschud door een nogal wilde gaai, ook bijtijds wakker, die druktemaker. Vroeger wist ik nogal wat, dat was erg lastig zegt het geheugen. Allerlei theorieën en stromingen strijdend met elkaar of de geest overnemend, de een na de ander. I Tjing, Nietzsche, Tao Teh Tjing, Erich Fromm, Kafka, Krishnamurti. Het een na het ander. Mijn ouders en vrienden werden er soms gek van, en terecht. Wat een ettertje. Zo overtuigd van zijn gelijk, maar weinig zichtbaar, nog steeds druk, overheersend of geblokkeerd, zuipend, blowend, musicerend (nou ja, zoiets toch), de ene peuk na de andere. Zucht.

Nergens heen

Verschenen in Inzicht nr. 4, november 2011.

Met bekraste neus (een ontmoeting met een braamtak), glimachend achter de computer. Oren nog een beetje rood en koud van de winterwandeling. Ze lacht omdat ik naar haar zit te kijken. Er ligt besneeuwd ijs op het ven, de kinderen (met schaatsen aan) droeg het wel maar onder onze voeten kraakte het vervaarlijk. Geitjes bramentakken voeren. Bucknife mee. Lichte steken in de onderrug, goed humeur. Toen de zon doorkwam dacht ik aan de zomer, die zo weer komt en net weer weg is. Wonderbaarlijk alles voorbij te zien en voelen komen, je vervullend en weer onveranderd en toch schijnbaar rijker achterlatend voor wederom een nieuw moment.

Mysterie

Verschenen in Inzicht nr. 2, mei 2011.

Soms denk ik dat elk gevoel, elke stemming, een wereld op zich is. Geheel met zijn eigen gravitatie, glorie, beperkingen, begrijpelijke en onbegrijpelijke weefselwetten. We houden natuurlijk meesttijds naarstig vast aan een gefixeerd beeld van onszelf en de wereld, maar als je een beetje losser bent, een beetje minder angstvallig vasthoudt en wat meebeweegt… Ben je dezelfde als je ontroerd bent als wanneer je frustratie een knoop in je maag legt? Ben je dezelfde wanneer je spontaan een genereuze daad verricht zonder ook maar iets terug te verwachten, als wanneer je drammerig klaagt dat altijd jij de klos bent en zoveel geeft en zo weinig goeds ontvangen mag?

Observaties op woensdagavond

Verschenen in Inzicht nr. 1, februari 2011.

Als ik zeg dat iets onvergeeflijk is, ligt het dan aan de zogenaamde daad of aan het gebrek aan ruimte in mijn hart? Kan er in werkelijkheid iets zijn dat jij me aan kunt doen? Heb ik me zo gedefinieerd dat dit wel kan en iets anders niet? En hoe heb ik dat gedaan? En hoe consistent is dat? Hoe consistent ben jij? Je wil niet dat iemand boos is, klaagt, scheldt, strijdt, iets van je verwacht. En jij dan? Mijn opvattingen wisselen nogal, mijn neigingen zijn tegenstrijdig, mijn wensen en verlangens willen wel eens botsen met mijn vrees, of er door ingegeven zijn. Mijn nuchtere helderheid, en kwetsbare warmte of vijandigheid komen allemaal in hetzelfde op, zijn allen mij, maar toch ben ik veel meer dan dat. Kun jij jezelf bepalen, aan de hand van wat karaktertrekken?

Kijk nou, een Ego! Wat moet je ermee?

Verschenen in Inzicht nr. 3, september 2010.

Al jaren hebben we gehoord dat het ego moet wijken indien we vrij willen zijn. Maar waar willen we eigenlijk vrij van zijn, wat is ego en wat maakt het zo taai? Misschien is het goed te beseffen dat ego niet een ‘ding’ is. Het is eerder een emotioneel geloofssysteem dat al heel vroeg in ons leven is ontstaan. Je zou kunnen zeggen dat EGO staat voor Emotioneel Gegenereerde Obstructie. Het is een gecompliceerde emotioneel-energetische barrière die je verhindert in of als bewustzijn te leven. Het zijn de verhalen over jezelf en de wereld die ontstaan zijn en overeind gehouden worden door gevoelsmatige overtuigingen. Omdat de overtuigingen op een emotioneel niveau liggen zal intellectueel begrip ze niet wijzigen.

Liefde is duur

Verschenen in Inzicht nr.2, mei 2010.

Love is a fire Burns down all that it sees Burns down everything Everything you think Burns down Everything you say*

Liefde is duur. Het kost alles. Als het om echte liefde gaat natuurlijk. Liefde en leegte zijn twee termen voor hetzelfde. Ze slaan op de afwezigheid van jou. Meestal worden natuurlijk zaken met de banier van liefde behangen die het helemaal niet zijn, en wie liefde wenst, zou zijn eigen liefdeloosheid moeten onderzoeken en doorvoelen zoals ik al eens eerder schreef.

Vertrouwen

Verschenen in Inzicht nr. 1, februari 2010.

Mooi woord, net als het beroemde en net zo vaak misbegrepen ‘overgave’. Wat voor vertrouwen doorgaat lijkt meestal vooral op naar buiten gerichte energie. Vertrouwen op de leer, god of guru in plaats van in jezelf of het bestaan. Dan leidt het je als je niet oppast verder weg in plaats van naderbij. Waarom ver trouwen als waar het om gaat het meest intieme, nabije is? Waarom vertrouwen in iets dat je als buiten je ervaart? Het komt me voor dat het interessant kan zijn om te zien waarom je vertrouwt op iets ‘anders’ in plaats van vertrouwen te krijgen in je eigen zelfkritische observatie vermogen, intelligentie, intuïtie en kracht?